Terug naar school, terug in het rad?

Aan de ontbijttafel trekken we een kaart, zoals we bijna elke ochtend doen. De kaart van de dag: “ik ben helder”. Hij straalt. “Vandaag wordt alles helder. Ik heb zin in school!” Het is de eerste schooldag na de zomer, en dit kleine ritueel, een kaart trekken en even bewust stilstaan voor we de deur uit gaan, is precies waarom we Bijspiratie zijn begonnen. Ook op een doodgewone ochtend.

Hij staat naast me en staart een beetje voor zich uit terwijl we praten over het nieuwe schooljaar. Hij heeft er zin in, en dat is bijzonder fijn als je weet waar hij vandaan komt. Ik hoor het hem nog zeggen, toen hij klaar was met groep acht en de basisschool achter zich mocht laten: “School is een kindergevangenis!”

Tot op dat punt had school hem niet gediend. 

Hij was in het rad gestapt, want dat moest. Dat deed iedereen, toch? Gewoon blijven rennen. Hij had gedaan wat hij moest doen, maar had tot op dat punt vrijwel nooit plezier mogen ervaren op school. School hoorde erbij, maar leren was stom en school was zonde van zijn tijd. Hij haatte verplichtingen zoals huiswerk of zelfs kamp of schoolreis. Tijdens zijn schooljaren in Amerika kreeg hij bovendien een diepe afkeer van wiskunde. Het woord “math” was een verboden woord in ons huis. Je snapt het idee. Hij vond het weinig leuk.

Niemand die zich er erg druk om maakte. 

Hij haalde toch goede cijfers? Hij was een modelleerling. Hij hield zich aan de regels. Hij had altijd goede rapporten, geen uitschieters maar gewoon mooi gemiddeld. Men vond hem soms weinig gemotiveerd, “Er zit meer in maar hij laat het niet zien.” Wanneer mensen zeggen: “De meeste kinderen gedijen prima in het regulier onderwijs zoals het nu is ingericht, zoveel uitvallers zijn er niet,” dan denk ik altijd aan hen die maar blijven rennen in het rad omdat het moet. Moe, teleurgesteld, afgehaakt en gedemotiveerd.

Gelukkig konden we na de basisschool heel bewust kiezen voor agora-onderwijs. Bij agora-onderwijs creëert men plekken waar mensen met plezier leren. Dat is simpelweg hun purpose. Dat klinkt als een slogan uit elke willekeurige schoolgids, maar bij agora-onderwijs gaat het verder dan een slogan:

“Met plezier leren betekent voor ons niet dat leren altijd leuk, gemakkelijk of comfortabel moet zijn. Het is veel meer de vreugde die kan ontstaan wanneer leerlingen zich gezien en verbonden voelen, nieuwsgierig worden, weerstand ontmoeten en aangaan, nieuwe mogelijkheden ontdekken en ervaren dat hun verblijf op Agora en daarmee hun ontwikkeling ertoe doet.” (bron)

En waarachtig, hij is niet alleen “aan” gaan staan op Agora. 

Hij heeft zelfs alles in werking gezet om met volle zekerheid zijn favoriete profielkeuze te kunnen maken. Huiswerk. Oefentoetsen. Non-stop, zelfs in het weekend, omdat hij het wilde. Wiskunde? Zijn favoriete vak. Niet omdat het moest, maar omdat hij zelf bewuste keuzes maakte. Hij kreeg vrijheid en nam verantwoordelijkheid. Met zijn keus voor agora-onderwijs stapte hij uit het onderwijs-hamsterrad, aan de hand van zijn agora-coaches.

Hij kijkt me aan en zegt met een grote glimlach op zijn gezicht: “Ik heb zo’n zin in mijn vakken, mam. Ik heb zin om maandag mijn boeken te halen, ik ben zo benieuwd wat ik ga leren over scheikunde, natuurkunde, WISKUNDE!” Hij staat letterlijk en figuurlijk te popelen. Voor hem voelt het vandaag als een feest, de eerste schooldag. Een nieuw gebouw. Eindelijk vakken, na drie jaar challenges. De bovenbouw, hij is er ontzettend klaar voor.

Dit is precies wat we bedoelen met bewust leven, en waarom we het bij Bijspiratie niet alleen over onze producten hebben, maar ook deze persoonlijke momenten delen. Een kaart trekken aan het ontbijt lijkt klein. Maar het is dat kleine, herhaalde moment van stilstaan dat maakt dat een kind zelf kan kiezen in plaats van mee te rennen in het rad. Dat ouders de gedachten en emoties achter de woorden ontdekken. Dat je elkaar zo goed leert kennen, dat je elkaar goed kunt ondersteunen. Dat zijn woorden voelbaar zijn als de jouwe.

Bewuste keuzes, wanneer dan?

Tegenwoordig voelt het alsof we daar helemaal geen ruimte voor hebben. Alsof de waan te sterk is, het rad te hard draait, de norm te geijkt. Maar één kaart aan de ontbijttafel, één moment van bewustzijn per dag, kan het verschil maken tussen een kind dat blijft rennen omdat het moet, en een kind dat “ik ben helder” zegt en het meent.